Ik ben Monique.

Ik ben een heel sociaal mens, kan vlot verbinden met anderen, breng graag mensen samen, kan niet goed tegen onrecht, ben graag creatief bezig en zou het liefst van al vrede op deze mooie aarde willen én gelukkig (mezelf) willen zijn.

​​

Geboren in 1978 in Pondicherry, Indië.

​

Geadopteerd toen ik een jaar of 2 was.

Opgegroeid in het centrum van de stad Sint-Truiden, mijn stad.

Fijne jeugd gehad, boordevol dansen, volleybal, paardrijden, ju-jitsu, zwemclub, Chiro, fuiven, feestjes en uitstapjes met de buurmeisjes, klasgenoten, vrienden, vriendinnen en liefjes.

​

Getrouwd met Jurgen, mama van Sien en Fran, baasje van Bibi en Olli.

Samen hebben we ook al heel wat watertjes doorzwommen. Héél wat watertjes, neem het van mij aan…

 

​

De hartstilstand

 

Het grote keerpunt was toch wel op zondag 31 juli 2022. Een dag die ik nooit zal vergeten.

Hoewel... ik ben hem al vergeten, want ik kan me er niets meer van herinneren.

Die dag is mijn hart even stil blijven staan.

​

Tijdens het padellen stuikte ik plots in elkaar.

​

Paniek, reanimatie, mond-op-mondbeademing, defibrillatie, MUG, ambulance, heel veel dokters en specialisten, onderzoeken en bezoeken, lief verplegend personeel, ICD en uiteindelijk de revalidatie.

​

ICD staat voor 'Implanteerbare Cardioverter Defibrillator', dit is een inwendig toestel dat levensbedreigende snelle hartritmestoornissen kan waarnemen en behandelen. Omdat ze bij mij geen oorzaak vonden van de hartstilstand (en nu nog steeds niet trouwens), hebben ze beslist om een ICD in te planten dus.

​

Oneindige dankbaarheid voor mijn ‘reanimeter’ Sylvia Vanderlinden. 

Zonder haar kunde, alertheid, doorzettingsvermogen en liefde, was ik er waarschijnlijk niet meer geweest.

 

De revalidatie in het ziekenhuis duurde zo'n 3-4 maanden en daarna - dacht ik - ga ik mijn oude leventje gewoon terug oppakken, daar waar ik het had achtergelaten.
Niets was minder waar. Toen begon het pas.

Het traject. Een traject. Míjn traject.

​​

​

En toen?

​

Ik probeer te verwoorden hoe ik de tijd na de hartstilstand heb beleefd. In enkele woorden: irreëel, vergeetachtig, ontzettend moe, verward, maar toch ook vol liefde en compassie. 

Nog steeds voelt het alsof ik in een soort 'herstelperiode' zit.

 

De steun en de goede zorgen van Jurgen en onze meisjes, familie, dichte vrienden, verre Facebook-vrienden, collega’s, zelfs totale vreemden op straat en mijn cardiologen Dr. Zaar, Dr. Herbots, Dr. Koopman en mijn huisarts Dr. Anseeuw deden zoveel deugd.

 

Van al deze mensen kreeg ik advies en veel tips over wat ik allemaal kon doen om het herstel te bevorderen: yoga, psycholoog, diëtist, ademhaling, hartcoherentie, een rustgevende hobby zoeken,... goed voor mezelf zorgen, daar kwam het allemaal op neer.

 

​

Door de bomen het bos niet meer zien
 

Daar lag ik dan thuis in de zetel.

Tussen de vele dutjes, cardiale reva en maaltijden door, nam ik de gsm en surfte ik naar meer info rond al die tips die ik kreeg.

Ik vond het ontzettend moeilijk en vermoeiend. Zovéél websites, zovéél info dat ik wilde doornemen en vooraleer ik op het einde van een pagina was, was ik het begin al vergeten of was ik te moe om verder te lezen. Ik kon het niet allemaal verwerken, laat staan onthouden en beslissingen nemen. Ik wist niet hoe ik eraan moest beginnen, wist niet wat op dát moment het beste was voor mij.

​​

Ondertussen moest ik regelmatig op controle blijven gaan bij specialisten (lees: cardiologen, huisdokter, neuroloog, diëtist, psychologen, pneumoloog,...) en natuurlijk ook bij het ziekenfonds en de arbeidsgeneesheer.

Ik deed netjes alles wat mij gevraagd werd, want ik wilde na 3 maanden reva mijn voltijdse job van 40u/week zo snel mogelijk weer oppakken, alsof er niets gebeurd was.

En, raar maar waar, in die periode ben ik gestart met loopbaanbegeleiding, want ik wilde ook nog van job veranderen, een job die mij gelukkig maakte.

​​​

​

En toen kwam het licht

 

Het idee voor STUDIO HART is ontstaan in februari 2023.

Jammer genoeg dus pas nadat ik iets ergs had meegemaakt. Later is me duidelijk geworden dat de meeste mensen eerst ‘iets ergs’ mee moeten maken eer ze bewuster gaan leven. Want dan pas komen de vragen naar boven: Waarom?, Wat had ik beter kunnen doen?, Is dit het nu?, Hoe moet ik verder?,...

​

Mijn hartstilstand zorgde voor een keerpunt. Door mijn ontmoetingen met Dr. Marleen Renwa en Astrid Alders verkreeg ik nieuwe inzichten.

​

Dr. Marleen Renwa, preventieadviseur arbeidsarts, was de eerste persoon na mijn hartstilstand die me aanmoedigde om eens de tijd te nemen om diep in mezelf te kijken en te voelen wat ik nodig had, wat mij gelukkig maakte - ongeacht wat mijn werk, gezin, familie of vrienden van mij verwachtten - om naar mijn lichaam te luisteren. Zij benadrukte dat het hoogtijd was om mezelf op de eerste plaats te zetten, daarna pas, zou ik terug de zorg voor anderen op mij kunnen nemen. Dit zijn heel wijze woorden, vind ik.

We kennen allemaal het advies ivm de zuurstofmaskers in het vliegtuig; indien er iets gebeurt, dien je eerst zelf het zuurstofmasker op te zetten, alvorens je je kinderen of anderen helpt. Zij vroeg me ook of ik al had gehoord over hartcoherentie en paniekaanvallen.

 

Bij Astrid Alders, klinisch psychologe, systemisch therapeute en opsteller, BBTRS-practitioner en loopbaancoach, heb ik loopbaanbegeleiding gevolgd en het is zíj die het zaadje plantte om iets te gaan doen rond mensen, creativiteit, het maken en verkopen van mooie dingen.

 

De zaadjes die deze twee buitengewone mensen hebben geplant, hebben heel veel water, zon en liefde gekregen en zijn nu klaar om in de buitenlucht, onder 't zonnetje, verder te groeien.

​​​​​​​​

En zo werd STUDIO HART geboren.

​

​

​